Taak chodzi tu o branże beauty usługową i też uważam, że na to ciagle jest popyt, ale wokół słyszę „tyle się teraz tego narobiło” ale chyba powinnam bardziej wierzyć w siebie i w swoje zdolności! Jeżeli nie spróbuje to się nie dowiem, może już pora ruszyć z kopyta.

Ale to każdy ma takie myśli. Wiecie to nie jest tak, że ja się np. nie martwię o finanse. Dzisiaj czasy są jakie są. I też czasami zastanawiam się jakby to było… Ale nie ma co. Trzeba robić swoje. Do wszystkiego co mam dziś doszłam swoją pracą, swoimi decyzjami, wiarą we własne możliwości. Takie jest życie, raz jesteśmy na górze, raz na dole.

Bardzo mi przykro. Wsparcie mentalne rodziców jest naprawdę złotem. I żadne pieniądze tego nie zrekompensują. Nie miałam finansów na start, ale miałam miłość i wsparcie. Wiem, że to dużo. I uważam się za szczęściarę, że mam tak cudownych rodziców.
Ja nigdy nie uważałam, że wszyscy mamy równy start, ale trzeba wykorzystać to co mamy.
Naprawdę przykro mi, że tego wsparcia nie miałaś.

Ola, bardzo trafne spostrzeżenia. Paula- „Jedyne zabezpieczenie jakie wtedy miałam to dom rodzinny, w którym mieszkałam. To wszystko.” Dla Ciebie „jedyne” co wtedy miałaś, w sensie że tylko to wtedy miałaś. Ja uważam ze to BARDZO DUŻO. świadomość ze masz dach nad głową, masz gdzie wrócić, spać, jeść i sie wykapać. to naprawde wiele. nawet gdyby Ci sie podwineła noga- miałas gdzie wrócić i co jeść. w takiej sytuacji łatwiej isc na swoje, zaryzykować. wiele osób nie ma tego luksusu. podam Ci mój przykład- po zdaniu matury bardzo chciałam isc na studia dzienne. od rodziców usłyszalam ze nie ma takiej opcji i mam isc do pracy, zarabiac, bo nie beda mnie dłuzej utrzymywać. Uparłam sie i poszłam na studia zaoczne. po 2 latach, tj w wieku 21 zostawili mnie samą, musiałam wynajac mieszkanie, a ze nie chcialam rezygnować ze studiów- po opłacenie czynszu, czesnego, i rachunków ledwo starczało mi na jedzenie. w takiej sytuacji nie ma opcji żeby myśleć o mrzonkach, trzeba mysleć jak przetrwać:) pozdrawiam

Dziękuje i również życzę kolejnych cudownych sukcesów! I masz rację, że szczęście sami sobie przyciągamy – pogoda ducha, afirmacje, mantry, świadomy dobór przyswajanych treści – to wszystko ma ogromne znaczenie (dlatego obserwuję Twoje konto 😉 ) Ja generalnie staram się pozytywnie patrzeć na swoje życie i tak jak piszesz – etat nie zawsze jest zły, a pasje można rozwijać obok. Raczej czasami rozmyślam sobie jak wyglądałoby moje życie gdyby ten start był inny. Gdybym mogła zamiast pracować żeby przeżyć, pracować żyjąc 😉 Myślę, że nie ja jedyna mam takie myśli, dlatego poruszyłam ten temat. Może niebawem odważę się na większy krok. Wciąż pracuję nad wzmocnieniem wiary w siebie i poczuciem własnej wartości.

Oczywiście że tak, pamiętajmy też że szczęście również ma znaczenie, chociaż akurat z tym szczęściem uważam, że sami sobie je przyciągamy. Tak, zgadzam się że mój start był stabilniejszy bo miałam podstawę wiary w siebie, którą we mnie zaszczepili rodzice. Tylko też pamiętajmy że start to jedno, ale nie nosimy niczyich butów, nie wiemy jak było. Ja też nie chcę mówić o wszystkim co mnie spotkało, bo to są bolesne przeżycia.
Niemniej… tak jak napisałaś, że dałaś się wciągnąć w etatową rzeczywistość. Nikt nie mówi, że etat jest zły, ale ważny jest rozwój. Może czas na zmiany w stronę pasji, ale dalej na etacie? Wtedy jednak jest stabilniej. Nie wiem czego pragniesz, jakie masz marzenia, ale warto zadać sobie pytanie czego oczekujemy od zycia. Życzę Tobie wszystkiego co najpiękniejsze i trzymam kciuki!

Myślę, że ta sytuacja rodzinna w jakiej się znajdowałaś, to że miałaś bezpieczny dom była dobrym startem do takiego odważnego skoku. Co by nie było miałaś gdzie mieszkać i mogłaś liczyć na wsparcie rodziców. Nawet jeśli nie na bezpośrednia pomoc finansową to jednak dom to już bardzo dużo. Wynajmowanie mieszkania jest bardzo kosztowne. Fajnie, że wykorzystałaś szansę 🙂 Podziwiam i trochę zazdroszczę, bo mnie chyba brak takiej wiary w siebie. I chyba już dałam się wciągnąć w tę etatową rzeczywistość na tyle, że mimo że mam już znacznie stabilniejszą sytuację to brak mi odwagi by postawić na pasję. Jednak ten start ma ogromne znaczenie. Pozdrawiam.

Dzięki Natalia za Twoją historię. Wierze w Ciebię, ale najważniejsze żebyś to Ty uwierzyła w siebie!!! 🙂

Jedyne zabezpieczenie jakie wtedy miałam to dom rodzinny, w którym mieszkałam. To wszystko. To był czas, kiedy z rodzicami straciliśmy wszystko jeśli chodzi o finanse (i nie tylko). Dlatego wiem jak to jest gdy jednego dnia masz wszystko, a drugiego nic (nie licząc domu). Dlatego między innymi podjęłam decyzję o założeniu firmy. Fakt, firma nie zarabiała, miałam gdzie mieszkać, ale musiałam dorabiać jako hostessa i fotomodelka żeby opłacić te studia. Nie pochodzę z „bogatego” domu chociaż…. nie, to źle brzmi. Pochodzę z bogatego domu, bo dostałam miłość, piękne lekcje życia, dużo siły i determinacji do tego by właśnie spełniać marzenia i by się nie poddawać nawet gdy jest źle. Ale ja zostałam nauczona takiego podejścia więc może mi jest łatwiej ryzykować w wielu sytuacjach. Może… nie wiem. Moi rodzice mimo że mieli wiele razy pod górkę nigdy nie stracili tej radości z życia i nutki szaleństwa by walczyć i ryzykować. Może mam to w genach, po prostu.