Poniżej natomiast 5 krótkich porad, które pomogą Wam spakować się w bagaż podręczny:

1. Zminimalizuj ilość kosmetyków. Wymieniaj pełnowymiarowe produkty kosmetyczne na miniaturki, które zajmują mniej miejsca. Takie miniaturki dostępne są najczęściej w Rosmmannie i innych drogeriach. Można tez kupić małe buteleczki i przelać do nich ulubione kosmetyki. Ja nie zabieram też nigdy ze sobą żelu pod prysznic, pasty do zębów czy dezodorantu (to kupuję na miejscu).
   
2. Rolowanie ubrań. Zamiast składać ubrania, zroluj je. To pomaga zaoszczędzić miejsce w torbie, a także zmniejsza ryzyko pogniecenia ubrań.
   
3. Wykorzystaj wnętrze butów: Umieść mniejsze przedmioty, takie jak skarpetki, majtki czy opaski do włosów, wewnątrz butów czy torebek. To skuteczny sposób na wykorzystanie przestrzeni w bagażu.
   
4. Do wielu rzeczy używam też woreczków – to pozwala zachować porządek w walizce.
   
5. Zastosuj zasadę „zestawów ubrań”. Wybierz kilka podstawowych elementów garderoby, które łatwo można ze sobą łączyć lub/plus stwórz sobie gotowe stylizacje na wyjazd.

A może Wy macie jakieś swoje sprawdzone porady?

Do następnego!

The post Spakuj się w bagaż podręczny! first appeared on Paula Jagodzińska.

Warto zaznaczyć, że nie zawsze mamy szczegółowy plan. Jak wyskakujemy na weekendowy city break, to też raczej na bieżąco ogarniamy (chyba że oczywiście są jakieś top miejsca, które chcemy zwiedzić, to wtedy rezerwujemy wcześniej bilety itd.). Natomiast są też wyjazdy, gdzie wszystko mamy zaplanowane od A do Z. Wiecie… ograniczony czas, road trip. Oczywiście, wiadomo plan to jedno, a jego wykonanie to drugie. Niemniej, gdy jesteśmy nastawieni stricte na zwiedzanie i robimy klasyczny trip, to wolimy mieć chociaż zarys takiego wyjazdu. Odchodzi nam wtedy ogarnianie wszystkiego na bieżąco i możemy skupić się na korzystaniu z każdego dnia.

Takie planowanie tylko na początku wydaje się ciężkie. Potem jest już z górki. Mi to sprawia ogrom frajdy i w momencie gdy siadam do planowania czuje przyspieszone bicie serca. Uwielbiam to! Ale oczywiście nie każdy się w tym odnajdzie. Są też osoby, które w ogóle nie planują i jada na żywioł. To jest bardzo indywidualna kwestia i jak zwykle: kto co lubi!

Jak planujemy intensywne wyjazdy krok po kroku?

1. Wyszukiwanie miejsc

Na początku, gdy pojawi się pomysł, to robimy dokładny research miejsc, które chcemy zobaczyć w danym kraju, mieście itd. Przykład: lecimy do Szkocji, więc wertujemy blogi podróżnicze, różne artykuły na dany temat, przeglądamy TripAdvisor, jeśli mamy jakieś książki, to również tam zaglądamy i wypisujemy na kartce WSZYSTKO co nam się podoba (nie patrzymy konkretnie na lokalizacje, godziny otwarcia czy inne tego typu rzeczy – tym zajmiemy się później).

2. Przegląd miejsc i wstępna trasa

Drugi krok to już grubsza sprawa, bo wybieramy atrakcje i ustalamy wstępna trasę. Wszystkie miejscówki z naszej kartki wpisujemy w Google Maps i patrzymy czy damy radę dojechać do danego miejsca. Przykład: jeśli decydujemy się zwiedzać południe Stanów/Szkocji/wstaw tutaj cokolwiek i więcej miejsc mamy na trasie X, a miejscówka na mapie znajduje się na trasie Y przez północ Stanu i trzeba do niej dojechać kilka godzin, to wtedy odpuszczamy takie miejsca. Tym sposobem tworzy nam się wstępna trasa.

3. Rozplanowanie trasy na poszczególne dni

Następnie czas na rozplanowanie trasy na poszczególne dni. I tutaj zaczyna się zabawa. Najważniejsze co moim zdaniem ZAWSZE trzeba sprawdzać, to odległości (nie w km, tylko w godzinach). wiecie, na mapie to może nam się wydawać blisko, ale w rzeczywistości to np. 5 godzin. Sprawdzamy czas przejazdu i dodajemy do tego jeszcze z godzinę na przystanki (siku, jedzenie itd). Sprawdzamy atrakcje, szacujemy ile czasu mniej więcej potrzebujemy i zaokrąglamy (zawsze do przodu). Lepiej jest mieć więcej czasu niż się śpieszyć.

4. Noclegi + bilety na atrakcje

Mamy trasę i wstępny plan. Zabieramy się za szukanie noclegów (najczęściej szukamy na bookingu czy airbnb). Sprawdzamy gdzie należy kupić bilety z wyprzedzeniem, godziny otwarcia danych miejsc i umieszczamy te miejsca odpowiednio na naszej trasie.

To tak naprawdę najważniejsze punkty, których warto się trzymać planując podróż. Natomiast przy „weekendowych wyjazdach” czy też tak zwanych city breakach proces jest podobny, ale często bez tak dokładnego planowania. Zazwyczaj zaznaczamy sobie w Google Maps pinezki i potem na bieżąco, już na miejscu decydujemy co robimy.

Do następnego!

The post Jak planujemy podróże? first appeared on Paula Jagodzińska.

Tym razem misją było… tropienie wilków! Tak, nie przewidziało się Wam. Jack Wolfskin współpracuję z Michałem Figurą ze Stowarzyszenia dla Natury „Wilk”. Michał to niesamowity gość, który od 25 lat zajmuje się badaniem wilków, rysiów i niedźwiedzi. Ma ogromną wiedzę, którą przekazał nam podczas całego wydarzenia. Na takie warsztaty tak naprawdę może wybrać się każdy i ja ze swojej strony niesamowicie polecam. Wszystkie informacje znajdziecie na profilu @wildlifeseminars. To świetna frajda dla wszystkich fanów natury. Michał opowiada z taką pasją, że można go słuchać godzinami. Ale ale… opowiadanie to jedno. W planie jest też tropienie w terenie i to dopiero jest frajda. Przyznam się Wam, że my planujemy powtórzyć u Michała takie warsztaty na jesień (ze spaniem w hamakch, w lesie!). Czad!

Dobra, wróćmy jednak do weekendu. Zatrzymaliśmy się w Agroturystyce Płone. Bardzo przyjemne miejsce z obłędnym domowym jedzeniem. Pani właścicielka gotuje fenomenalnie, a po powrocie z gór takie jedzenie jest na wagę złota. Naprawdę bardzo polecamy to miejsce.

W piątek po południu spotkaliśmy się całą ekipą na miejscu. Ciesze się, bo z wieloma osobami takimi jak Krzysiek Adamek, Ewa z bloga Szpilki w Plecaku czy też właśnie ekipa Jacka Wolfskina mogliśmy się zobaczyć po dłuższej przerwie. Poznaliśmy też świetnych ludzi takich jak Pioter i Zonia z Gdziebądź czy Michał Sadowski i Paweł Zalejski. Świetni ludzie! Niespodzianką była również wizyta mojej wielkiej inspiracji czyli Martyny Wojciechowskiej! Z Martyną mieliśmy już okazję poznać się przy okazji różnych wydarzeń, ale tym razem mieliśmy okazję wybrać się wszyscy razem w góry.

Pierwszego dnia posłuchaliśmy niesamowicie ciekawego wykładu o wilkach i spędziliśmy cudowny wieczór przy ognisku. Następnego dnia rano ruszyliśmy natomiast w kilkugodzinny trek po lesie z misją tropienia wilków i nie tylko! Udało nam się zobaczyć tropy wilków, rysia, jelenia, saren, zająca, myszy, wiewiórki a nawet… niedźwiedzia! WOW! Pogoda nam dopisała w 100% Piękne słońce i zmrożony śnieg ułatwiły tropienie.

Kilka ciekawostek o wilkach:

1. Znacie powiedzenie: „wataha wilków”? Tylko że wilki wcale nie żyją w watahach. Żyją w grupach rodzinnych. Wataha oznacza, że w grupie są osobniki niespokrewnione. U wilków zawsze są więzy krwi, więc tworzą one grupę rodzinną. Watahę mogą tworzyć np. dziki.
   
2. Jedyne niespokrewnione osobniki to „mama i tata”. Niesamowite jest to, że gdy samiec i samica spotykają się to spędzają ze sobą bardzo dużo czasu testując się. I potem, gdy już wiedzą, że „to właśnie miłość” łączą się na całe życie. Są bardzo lojalne.
   
3. Wiki żyją średnio 6 lat
   
4. Ich największa broń to 4 kły. Dzięki nim mogą upolować swoją ofiarę.
   
5. Wilcza ciąża trwa 63 dni (podobnie jak u psów). Maluchy rodzą się w norkach, ale nie siedza tam cały czas.
   
6. Samica przez 3 tygodnie karmi maluchy mlekiem, a samiec przynosi jej wtedy jedzenie. Potem samiec przynosi jedzenie również maluchom (samica oczywiście też). W jaki sposób? Przynosi jedzenie w żołądku. Czyli przychodzi, zwraca pokarm, a maluchy to jedzą. Natura jest fascynująca.
   
7. Wilki żyją na swoim terytorium, które może mieć średnio 220 km2 w górach i 330km2 na nizinach. Szok, prawda?
   
8. Wyją żeby się komunikować. Michał pokazywał nam filmik z fotopułapki, jak matka wyje i po chwili maluchy przybiegają na kolację.
   
9. Wilki uważane są za te złe, groźne, bardzo niebezpieczne. Tymczasem gdy wilk zobaczy nas na szlaku to ucieknie. Michał na pytanie co zrobić, gdy zobaczy się wilka odpowiada: „Zrobić mu jak najszybciej zdjęcie”. Tyle.
   
10. Michał prosił również aby przekazywać dalej, że… pomagamy zwierzętom, które zostały zranione z winy człowieka. Nie ruszamy zranionych zwierząt w ich naturalnym środowisku (typu idziemy przez las, widzimy że jakieś dzikie zwierze jest chore i chcemy mu pomóc). Takie jest prawo natury. Tego tykać nie wolno. I może wydaje się to straszne, ale nie powinno ingerować się w życie dzikiego zwierzaka, chyba że mówimy właśnie o zranieniu z winy człowieka.

Generalnie dowiedzieliśmy się mnóstwo takich ciekawostek. Nie będę Wam tu wszystkich pisać, ale wierzę, że zachęciłam Was tym, żeby dowiedzieć się więcej!

Michał pokazał nam rownież foto pułapkę, która jest jedną z rzeczy pozwalającej na badanie wilków. No właśnie jak badać wilki?

1. Obroża telemetryczna – to obroża, którą można założyć wilkowi (oczywiście żeby do tego doszło potrzeba wielu pozwoleń itd., więc to nie jest taka prosta sprawa). Obroża wysyła sygnał GPS. Po takim sygnale można odczytać bardzo dużo. Obroża starcza na 2 lata. Następnie sama się odpina i odpada wysyłając ostatni sygnał gdzie się znajduje. Ekipa zbiera taką obrożę i po wymianie baterii może zostać wykorzystana ponownie do kolejnych badań.
   
2. Foto pułapki. To świetne źródło badania zachowań zwierząt. PS Michał pokazał nam jak wygląda taka foto pułapka i nawet oglądaliśmy z niej nagrania.
   
3. Odchody, sierść, tropy itd. Generalnie to daje bardzo dużo danych. Po sierści (z cebulką) można uzyskać cały kod DNA. Z odchodów można wyczytać całą dietę wilka. Michał się śmiał, że uwielbia grzebać w kupach, a potem je zbierać do badań.

Ja Wam tak super tego nie opowiem, dlatego bardzo polecam warsztaty z Michałem – ogrom wiedzy i świetna przygoda!!!

Do następnego!

The post Tropienie wilków z Martyną Wojciechowską! first appeared on Paula Jagodzińska.

No dobrze, dlaczego aktualizuję listę marzeń? Ponieważ jak każdy zmieniam się, pojawiają się nowe cele, a te wcześniejsze odchodzą w zapomnienie. Niektóre były dosyć nierealne jak np. „przeczytać wszystkie książki które mam” ^^ Dlatego usunęłam je i stworzyłam nowe. Te zaznaczone na czerwono, to marzenia spełnione. Ten wpis z 2017 przestałam aktualizować, więc teraz możecie zobaczyć jakie cele zrealizowałam. Większość, to marzenia podróżnicze, ale są też takie, o które myślę, że mnie nie podejrzewaliście

Jestem ciekawa, czy jakieś marzenia nam się pokrywają?

1. Pojechać do Nowego Jorku – to marzenie spełniliśmy 2 razy! Kiedyś wydawało mi się to takie odległe… a dziś przeglądam zdjęcia z Nowego Jorku z uśmiechem na twarzy.

2. Trip autem po Stanach – jedno z największych, absolutnie nie zawiodło! Mogłabym powiedzieć: ja chcę jeszcze raz!

3. Zwiedzić dziką Afrykę – to jedna z piękniejszych przygód, którą przeżyłam!

4. Nurkować w egzotycznych wodach – mam tu na myśli np. Filipiny, może Rafę Koralową? – Myślę, że nurkowanie na Galapgos z rekinami, żółwiami, lwami morskimi czy na Bahamach przy rafie koralowej liczy się podwójnie!!!!

5. Nurkować z rekinami – zaliczone!!! Coś niesamowitego!

6. Zobaczyć na żywo wieloryba w jego naturalnym środowisku – było to na Islandii, wzruszenie i ogromna wdzięczność, że te piękne ssaki żyją sobie w swoim naturalnym środowisku.

7. Wspinać się w Ameryce Południowej – na tym kontynencie jeszcze nie byliśmy, wspinaczka w takich okolicznościach? To musi być coś pięknego!

8. Zdobyć Żabiego Konia w Tatrach – jedno podejście, zapoznawcze było. To jedna z trudniejszych grani w Tatrach.

9. Pójść na studia podyplomowe – teraz praktycznie większość jest online, widziałam też sporo psychologicznych kierunków z naciskiem na motywację!

10. Zjeść posiłek w restauracji z gwiazdką Michelin – totalnie przypadkowo trafiliśmy do takiej restauracji we Włoszech, nad Gardą. Smacznie i wcale nie tak drogo jak się spodziewaliśmy.

11. Wybrać się do restauracji z programu Chef’s Table – byliśmy bardzo blisko spełnienia tego marzenia, ale może uda się następnym razem.

12. Napisać książkę o podróżach (nawet do szufladki) – może już niedługo uda się to zrealizować. W końcu ebook, to również książka!

13. Zwiedzić wszystkie europejskie stolice – cały czas realizujemy ten cel.

14. Zobaczyć zorzę polarną – to jest magia. Jeden z piękniejszych widoków!

15. Zwiedzić Bangkok – nie mam pojęcia dlaczego taka pozycja była na liście moich marzeń ^^ W każdym razie marzenie odhaczone.

16. Spędzić dzień na ranczo na Dzikim Zachodzie – mimo, że byliśmy w Arizonie, to akurat przy tym marzeniu mam na myśli taki typowy dzień na ranczo w Teksasie, najlepiej gdybyśmy tam spali u lokalnych mieszkańców.

17. Nauczyć się surfować – nauka surfingu miała być w tym roku, w Portugalii, ale jak większość planów podróżniczych: Portugalia również musi poczekać.

18. Tańczyć country w barze w Stanach – to takie moje marzenie z dzieciństwa i wiem, że kiedyś je spełnię.

19. Grać na ukulele przy hawajskich krajobrazach.

20. Zobaczyć pociąg z Harrego Pottera w Szkocji – jest takie miejsce o nazwie Wiadukt Glenfinnan, które każdy fan Harrego powinien odwiedzić! – spełniło się i było to niesamowite doświadczenie

21. Przejechać się panoramicznym pociągiem w Szwajcarii – znowu pociąg, ale nie byle jaki!

22. Medytować w Tybecie, Indiach, lub jakimkolwiek innym miejscu w Azji – teraz, gdy moja przygoda z medytacją zaczęła się na dobre, będzie to na pewno niezapomniane przeżycie.

23. Wybrać się na mecz Wielkiego Szlema – marzenie, które mam od zawsze. Po cichu najbardziej chciałabym być na Australian Open, ale Rolland Garros jest na ten moment najbardziej realny.

24. Wybrać się na Język Trolla w Norwegii – podobno to miejsce zachwyca!

25. Zobaczyć Milford Sound – przepiękne miejsce w Nowej Zelandii, które robi ogromne wrażenie.

26. Odwiedzić szkołę w Afryce – przeżycie, które daje ogromną lekcję pokory.

27. Pojechać do Disneylandu – marzenie z dzieciństwa spełnione, gwarantuję, że dorośli mają chyba jeszcze większą frajdę niż dzieci

28. Kupić samochód – takie proste, małe marzenie. Nasz pierwszy samochód kupiliśmy w 2015 roku.

29. Stworzyć własny dom/mieszkanie marzeń – jeden z piękniejszych celów, który zrealizowałam. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że jest to dom z moich marzeń.

30. Założyć fundację – nigdy nie zastanawiałam się mocniej nad tym, ale może czas zacząć myśleć o tym poważnie.

31. Nauczyć się grać na kolejnym instrumencie – pianino, gitara zaliczone, a teraz doszło ukulele!

32. Wybrać się na kurs sommelierski – interesuję i delektuję się winami, więc chciałabym zgłębić tę widzę.

33. Pojechać na Grenlandię lub Alaskę – ta druga zaliczona i była to naprawdę piękna podróż.

34. Mieć dom w Chorwacji – cały czas nie mogę uwierzyć, że to marzenie staje się realne!

35. Wsiąść w samochód i pojechać w nieznane (po prostu przed siebie) – 2020 rok pokazał nam, że spontany nie są takie złe.

36. Podróżować kamperem – i to przy -15 stopniach w Kanadzie!

37. Nauczyć się chorwackiego – skoro jest dom w Chorwacji, to czas zacząć się solidnie uczyć języka!

38. Kupić bilet lotniczy w jedną stronę – styczeń 2022 zaliczone!!!

39. Przepłynąć się gondolą w Wenecji – we Włoszech byłam wiele razy, w Wenecji raz, a ta gondola cały czas czeka.

40. Zaliczyć lot balonem – podobno to super sprawa, leciał ktoś?

41. Przejść kurs samoobrony – myślę, że to praktyczne i potrzebne!

42.  Nauczyć się alfabetu Morse’a i języka migowego – to jeszcze przede mną

43. Spać pod gołym niebem – zdarzyło się i to w samej Afryce!

44. Wybrać się na wyprawę rowerową – taką prawdziwą, może gdzieś w Ameryce Południowej?

45. Zrobić szpagat – kiedyś już robiłam i dobrze wiem, że to kwestia systematycznej pracy.

46. Wybrać się na bal w Wiedniu – to musi być piękne przeżycie, jak z bajki!

47. Spać w igloo (nie dosłownie, ale w takim przeszklonym) – marzenie zrealizowane w Laponii!

48. Obejrzeć wszystkie bajki Disneya od 1990 do 2000 roku – czyli takie moje dzieciństwo.

49. Obejrzeć sztukę w Moulin Rouge.

50. Mówić płynnie w trzech językach – to może… polski, angielski i chorwacki? ^^

Poniżej marzenia, które usunęłam i krótki komentarz do nich

• Przeczytać w rok 50 książek – nie czuję potrzeby wyliczania ile książek przeczytałam. To nie wyścig
• Przeczytać wszystkie książki, które mam – dosyć nierealne, mamy ogromną biblioteczkę, a książek cały czas przybywa.
• Zjeść robaki na targu w Azji – miałam okazję to zrobić, ale szczerze? Nie był to szczyt moich marzeń. Nie czułam takiej potrzeby, więc to marzenie idzie w odstawkę.
• Przebiec półmaraton – chce biegać dla przyjemności, a 10 km, to dla mnie idealny dystans. Nie czuję potrzeby przekraczania swoich granic akurat w bieganiu.
• Odwiedzić przynajmniej 50 escape roomów (przejść je) – kiedyś bardzo lubiliśmy do nich chodzić, ale przestaliśmy i jakoś nie tęsknie.
• Nauczyć się stać na głowie – to zastąpiłam szpagatem. Nie czuję się komfortowo przygotowując się do stania na głowie, zatem nie chcę robić niczego wbrew sobie.
• Przejechać się koleją transsyberyjską – no chyba teraz to ciężko.
• Nauczyć się grać na Saksofonie – trochę mi się priorytety zmieniły, wolę ukulele

A Wy, robicie takie listy? Jeśli nie, to już macie plan na wieczór!

Do następnego!

The post 50 marzeń / Lista rzeczy, które chce zrobić w swoim życiu – AKTUALIZACJA!!! first appeared on Paula Jagodzińska.

No cóż. Zgadzam się z tym – nie zamykamy się na formy podróżowania i nigdy nie zamykaliśmy. Ba! Ja nawet wolę pewnego rodzaju „wyzwania”. Lubię przekraczać swoją strefę komfortu i zazwyczaj po prostu z takiej podróży, gdzie trzeba się trochę nagimnastykować wyciągam o wiele więcej. Oczywiście lubimy też czasami wybrać coś bardziej „luksusowego”. Nie hotele – to nie nasza bajka. Ale jakieś niesamowicie kameralne i piękne mieszkanie na Airbnb czy domek z widokiem na ocean. Raz śpimy w luksusowym apartamencie z jacuzzi, z widokiem na greckie Oia, a czasami w samochodzie. I bardzo to lubimy

Dlatego postanowiłam się dziś z Wami podzielić naszymi najbardziej „luksusowymi” noclegami. To noclegi, które najbardziej się pamięta, które są z tej drugiej „biwakowej” grupy, ale zdecydowanie to właśnie taka forma sprawia, że czujesz, że żyjesz. Fajnie napić się szampana w restauracji z widokiem na ocean, ale jeszcze fajniej wypić lokalne wino siedząc przy kamperze i jedząc makaron z pesto z widokiem na jezioro czy góry.

TOP 10

*kolejność przypadkowa

1.Dwa tygodnie w kamperze przemierzając Kanadę i Stany

Co to była za przygoda! Przez 2 tygodnie naszym domem był kamper i szczerze? Życie w takim kamperze w ogóle nie odbiega za bardzo od wynajętego domku. Plus? Zawsze masz cały asortyment przy sobie, a niekiedy możesz spać w naprawdę przepięknych miejscach!

2. Islandia – 10 dni spania w samochodzie w cztery osoby

Gdy polecieliśmy po raz pierwszy na Islandię wypożyczyliśmy Volkswagena Californie, który ma otwieraną górę i tym sposobem mogą bez problemu spać w nim cztery osoby. Nie przeanalizowaliśmy jednak faktu, że na Islandii w maju może być bardzo zimno. Nikt z nas nie odważył się spać na górze. Ba! Nawet jej nie otwieraliśmy, żeby nie było zimno. Tym sposobem przez 10 dni spaliśmy w czwórkę jak sardynki. Po trzech dniach mieliśmy już jednak tak wypracowany system, że to była czysta przyjemność. Relację z tego wyjazdu możecie zobaczyć tutaj – klik.

3. 6 dni spania na wysokościach – przygoda na Kilimandżaro

Jedna z najpiękniejszych przygód mojego życia. 6 dni spaliśmy pod namiotem na różnych wysokościach (najwyżej na 4600 m). Bez wody do mycia, w piachu i kurzu, ale za to z milionem gwiazd na niebie i pięknymi wschodami słońca. Czy powtórzyłabym to? Zdecydowanie! O przygodzie na Kili przeczytacie tutaj – klik.

4. Spanie w wiszącym namiocie

Wiszący portal na skale. Szaleństwo? Tak właśnie często śpią wspinacze podczas zdobywania szczytów i robienia nowych dróg w skale. Przez jedną noc mogliśmy poczuć się jak oni. Wiszący portal nad ziemią to niesamowita przygoda. Mogliśmy tam spać dzięki Himalaya Base Camp (w tym roku niestety nie jest organizowany). Czy to bezpieczne? Jak najbardziej. Jesteśmy całą noc przypięci. Może nie jest jakoś super komfortowo, ale przecież nie o komfort tu chodzi

5. Spanie w busie przemierzając bezkresne tereny Sahary Zachodniej

To była bardzo długa podróż. Przejechaliśmy z Hiszpanii do Gambii (mijając po drodze Maroko, Saharę Zachodnią, Mauretanię, Senegal i Gambię). Takie nocki w busie to była normalka. Cudownie to wspominam!

6. Spanie w Kazachstanie, w jurcie przy 0 stopniach

Ten moment, gdy przyjeżdżasz wieczorem po wielu przygodach i pakujesz się do ogromnej, lodowatej jurty. Budzisz się chwilę po wschodzie słońca ze zmarzniętym nosem, ale po wyjściu z jurty nie możesz wyjść z wrażenia. Widok, który ukazuje się Twoim oczom zapiera dech. Słońce ogrzewa Twoją twarz i właśnie w tym momencie mówisz: „To był jeden z piękniejszych noclegów w moim życiu”.

7. Spanie na dachu samochodu w Namibii

Ponad 2 tygodnie spania w namiocie na dachu samochodu. Cóż to była za niesamowita, dzika przygoda. Najcudowniej wspominam poranki o wschodzie słońca. I wiecie co…. było bardzo wygodnie. O tej przygodzie przeczytacie tutaj – klik.

8. Spanie w namiocie przy -20 stopniach

To była moja pierwsza noc w górach (Turbacz). Pierwsza noc w namiocie zimą. I od razu przy -20. Było mi tak ciepło (mieliśmy bardzo ciepłe śpiwory) i tak wygodnie, że właśnie wtedy zrodził się plan na Kilimandżaro!

9. Spanie w kambodżańskim autobusie? Ale nie na siedzeniu!

Nocny autobus w Kambodży to było naprawdę ciekawe przeżycie. Zacznijmy od tego, że wyruszaliśmy wieczorem by na miejsce dojechać nad ranem. Zatem… był to nocny autobus z miejscami leżącymi. Zapomnijcie o pasach i innych formach bezpieczeństwa. Takie rzeczy tylko w Azji (no i Afryce). Niemniej… to była bardzo fajna noc. Czuliśmy się trochę jak na wycieczce szkolnej no i naprawdę się wyspaliśmy!

10. Chodnik na stacji benzynowej w Senegalu

To była chyba najtrudniejsza i najbardziej niewygodna noc w moim życiu. Ale… do dziś najczęściej ją wspominamy Afryka. Senegal. Śpieszyliśmy się na granicę Senegal – Gambia, ale nie zdążyliśmy. Zamknęli ją, więc musieliśmy przeczekać do rana. Pod granicą była stacja benzynowa, na której zaparkowaliśmy. Niektórzy rozłożyli namioty i poszli do nich spać, a my spaliśmy po prostu na chodniku w śpiworach. Nie będę zagłębiać się w szczegóły, ale to właśnie wtedy złapało nas straszne zatrucie. Gdy w końcu udało nam się zasnąć około 2 w nocy na chodniku, to o 4:00 wybudziło nas nawoływanie do modlitwy. Było naprawdę ciekawie. Przez zatrucie nie zrobiliśmy wtedy żadnego zdjęcia, więc to wspomnienie mamy tylko w naszej głowie.

Jeszcze trochę by się znalazło tych noclegów, ale te które wymieniłam to takie nasze absolutne TOP! A Wy, jaki nocleg najlepiej wspominacie?

Do następnego!

The post Nasze najbardziej „luksusowe” noclegi! / TOP 10 first appeared on Paula Jagodzińska.

5 powodów, dla których warto wybrać się do Słowenii:

• Jest stosunkowo blisko! Wystarczy wsiąść w auto i w ciągu 8-12h (w zależności z jakiego miejsca w Polsce ruszamy) jesteśmy w tym pięknym kraju.
• Jest przepięknie i różnorodnie (góry, doliny, jeziora, jaskinie, winnice i…. Adriatyk!).
• Ludzie są przesympatyczni!
• Słowenia słynie z…. wina! Sauvignon Blanc ze Słowenii może spokojnie konkurować z tym z Nowej Zelandii.
• Jest prosta i bardzo dobrze rozwinięta. Jest nowoczesna, w większości miejsc zapłacimy kartą, ale też niezwykle klimatyczna.

Poniżej wrzucam Wam plan wyjazdu, w którym zawarte będą również praktyczne wskazówki, linki do noclegów itd.

DZIEŃ 1

Poznań -> Maribor -> Špičnik 

Jeśli chodzi o trasę, to do Słowenii jechaliśmy przez Czechy i Austrię. W każdym kraju należy mieć winietę.

• Czeską kupowaliśmy online – klik (my kupowaliśmy 30-dniową, która wyniosła nas około 78 zł.). W naszym przypadku opłacało się kupić właśnie miesięczną ze względu na fakt, że jechaliśmy później do Chorwacji.
• Austriacką kupiliśmy na pierwszej stacji, po przekroczeniu granicy (koszt 10-cio dniowej winiety to około 43 zł)
• W Słowenii również kupiliśmy ją na pierwszej stacji. I tutaj za tygodniową winietę zapłaciliśmy 15 euro czyli około 68 zł.

Maribor

Gdy dojechaliśmy do Słowenii mieliśmy jeszcze chwilkę czasu do godziny zameldowania w naszym noclegu , więc pojechaliśmy do Mariboru, na krótki spacer. Miasteczko totalnie nas oczarowało: śliczne kamieniczki, uroczy rynek i wszechobecna czystość!

Špičnik

Pierwszy region, który odwiedziliśmy słynie z… wina! Nie wiem czy wiedzieliście, ale w Słowenii produkuje się około 100 milionów litrów wina rocznie. Niesamowicie piękne zbocza porośnięte winnicami robią ogromne wrażenie. Niedaleko naszego noclegu znajduje się mała osada Spičnik, która mieści się na granicy Słowenii i Austrii. Warto pojeździć po tych okolicach. Jest tam również jeden obowiązkowy punkt do zobaczenia. Droga w kształcie serca ulokowana w winnicach! Punkt widokowy należy do rodzinnej winiarni – Dreisiebner. Warto zamówić tam lampkę wina i pójść na taras widokowy. W nawigacji wpiszcie: Srce Med Vinogradi.

Nocleg

Zatrzymaliśmy się Wine & Tourisam Valdhuber Apartments (klik). Absolutnie zachwycające miejsce. Dookoła winnice, cisza i spokój. Oprócz apartamentów znajduje się tu również restauracja i winiarnia. Polecam kupić tutejsze Sauvignon Blanc za 8 euro! Jeśli chodzi o ceny w restauracji, to niestety nie wiemy, bo naszą kolacją były bułki przygotowane na drogę, natomiast śniadanie mieliśmy w cenie.

DZIEŃ 2

Špičnik -> Logarska Dolina

Trasa

Już sama trasa sprawiła, że nie mogliśmy wyjść z podziwu. Co chwilę się zatrzymywaliśmy i robiliśmy zdjęcia. W drodze do Logarskiej mijamy wiszące mosty, rzeki, góry. I niech Was nie zwiedzie pierwsza godzina trasy autostradą – potem robi się naprawdę ciekawie!

Logarska Dolina

Wjazd do Logarskiej w godzinach od 10:00 do 18:00 jest płatny 7 euro za samochód (jeśli jesteśmy pieszo lub rowerami, to nic nie płacimy). Dolina ma 7km długości: można ją przejść, przejechać na rowerach lub samochodem. Jest to świetna baza wypadowa do wędrówek w góry. Nasza wędrówka niestety nie wypaliła, bo pogoda się popsuła, ale udało nam się dojść na słynny wodospad Rinka, który naprawdę robi wrażenie. Szlak do niego jest prosty i niewymagający. Max 15 minut. Przy wodospadzie jest mały sklepik, który akurat teraz był zamknięty, oraz punkt widokowy. Dalej prowadzi podobno bardzo fajny szlak do schroniska. Niestety nie mogliśmy tego sprawdzić. Niemniej widoki były obłędne i bardzo polecamy to miejsce.

Nocleg

Postanowiliśmy spać w Logarskiej Dolinie. Tym razem zaszaleliśmy i zarezerwowaliśmy pokój w hotelu Plesnik (klik), który ma genialną lokalizacje. Widoki zapierają dech. Z zewnątrz to typowy alpejski hotelik, ale pokoje są naprawdę pięknie urządzone. SPA na wysokim poziomie, a restauracja w hotelu przepyszna (koniecznie spróbujcie oleju z pestek dyni). PS 5 minut od hotelu jest kolejny wodospad.

DZIEŃ 3

Logarska Dolina -> Velika Planina -> Ljubljana -> Jezioro Bled

Velika Planina

Velika Planina, to największa pasterska osada w górach słoweńskich. Nie planowaliśmy zwiedzać tego miejsca, ale bardzo się cieszymy, że jednak się skusiliśmy. Zdecydowanie warto! Wjazd w te rejony to ponownie 7 euro. Należy pojechać drogą aż do końca i stamtąd (z ostatniego parkingu) wyruszyć pieszo na prosty szlak (około 30 minut). Na początek idzie się przez las, a później… naszym oczom ukazuje się przepiękny płaskowyż, który niesamowicie nas zachwycił. Warto przespacerować się pomiędzy rdzennymi chatami pasterskimi oraz pójść na wzgórze do kościółka. Dla nas to miejsce było absolutnie niesamowite.

Ljubljana

Następnie wybraliśmy się do stolicy Słowenii. Ależ to fajne miasto! I znowu… nie spodziewaliśmy się tego. Niesamowity klimat, zachwycające kamienice, piękne widoki i taki kameralny, przyjazny klimat. Koniecznie idźcie też zobaczyć widok z zamku.

Jezioro Bled

Koniec dnia spędziliśmy nad słynnym jeziorem Bled. Przespacerowaliśmy się promenadą, która jakoś specjalnie nas nie zachwyciła, ale samo jezioro jest naprawdę przepiękne. Mieści się na nim mała wysepka, ale to co robi największe wrażenie, to… zamek na skale!

Nocleg

Tym razem zrobiliśmy rezerwację przez airbnb. Wynajęliśmy apartament w domu u przesympatycznej Alenki (klik) około 15 minut drogi od jeziora Bled. Bardzo spokojna okolica – idealna baza wypadowa. Spędziliśmy tu dwie noce.

DZIEŃ 4

Jezioro Bled -> Kanion Vintgar -> Wodospad Savica -> Jezioro Bohinj -> Jezioro Bled

Jezioro Bled

Dzień rozpoczęliśmy ponownie od wizyty nad jeziorem Bled, tylko tym razem pojechaliśmy na drugą stronę, gdzie wybraliśmy się w mały treking na punkt widokowy. Punkt nazywa się: Ojstrica i prowadzi do niej średnio wymagający szlak przez las (na końcu jest trochę skałek – warto zabrać adidasy).

Ta strona jeziora jest o wiele ładniejsza. Tutaj bardzo nam się podobało. Warto przespacerować się kładką, która mieści się zaraz przy plaży Velika Zaka. Kolor wody jest obłędny

Kanion Vintgar

Następnie wybraliśmy się do kanionu Vintgar, który jest zachwycający. Co prawda wejście kosztuje 10 euro od osoby + 5 euro za parking (tanio nie jest), ale naprawdę warto! Droga w kanionie prowadzi tylko w jedną stronę. Po około 30 minutach spacerowania nad rwącą rzeką dochodzimy do ogromnego wodospadu. Następnie wybieramy drogę powrotną – wybraliśmy nieco dłuższą, ale podobno piękniejszą. I… ta droga powrotna rozłożyła nas na łopatki. Polecamy!

Wodospad Savica

To był dzień pełen atrakcji. Po zachwycającym kanionie pojechaliśmy zobaczyć wodospad Savica. Koszt wejścia to 3-4 euro (już teraz dokładnie nie pamiętam). Uwaga… jest dużo schodków, ale szlak nie jest zbyt długi. Natomiast widok który wyłania się zza skały zapiera dech. Po Islandii myślałam, że żaden wodospad nie zrobi na mnie wrażenia, ale myliłam się. Coś pięknego!

Jezioro Bohinj

Zjeżdżając z wodospadu zatrzymaliśmy się przy kolejnym alpejskim jeziorze: Bohinj, które jest bardziej kameralne, dzikie i o wiele większe niż Bled. Jest piękne i zdecydowanie warto wybrać się tu na spacer.

Dzień zakończyliśmy nad jeziorem Bled – wybraliśmy się na zamek i ponownie podziwialiśmy jezioro z góry.

DZIEŃ 5

Jezioro Jasna -> Rezerwat Zelenci -> Planica -> Lago del Predil -> Wodospad Kozjak -> Kanion Tolmin -> Rzeka Socza -> Postojna

Jezioro Jasna

Ten dzień wygrał jeśli chodzi o zachwycające widoki. Zaczęliśmy od jeziora Jasna. Warto przyjechać tu skoro świt, kiedy tafla wody jest jeszcze niewzburzona i powstaje tzw. „mirror lake”. Widoki obłędne. Pospacerujcie sobie wokół jeziora, na pewno dojdziecie też do wodospadu z krystalicznie turkusową wodą i wiszącym mostem! Niestety na most nie mogliśmy wejść, bo był zamknięty, ale może Wam się uda

Rezerwat Zelenci

Następnie pojechaliśmy do rezerwatu Zelenci, w którym mieści się równie zachwycające, malutkie jeziorko (szlak z parkingu to jakieś 5 minut drogi). I znowu: im wcześniej będziemy, tym lepiej. W tafli malutkiego, polodowcowego jeziora odbija się niezwykły krajobraz. Cudo!

Planica

Nie planowaliśmy odwiedzać Planicy, ale okazało się, że na naszej trasie znajduje się słynny kompleks skoczni narciarskich. Nie powiem: robi wrażenie. Dodatkowo trafiliśmy na trening skoczków!

Lago del Predil

Kierując się dalej naszą trasą musieliśmy przejechać dosłownie kawałek przez Włochy. Nie wiedzieliśmy, że czeka nas kolejne zachwycające jezioro z wysepką na środku!

Mangart

Planowaliśmy przejechać się najwyższą drogą w Słowenii – drogą na Mangart, która wiedzie przez skalne tunele i serpentyny, ale niestety droga była zamknięta. Niemniej warto zatrzymać się przy znaku, bo widoki dookoła są naprawdę piękne. Przypominały nam trochę… Azję!

Wodospad Kozjak

Kolejny punkt na naszej trasie to wodospad Kozjak. Z parkingu prowadzi do niego prosty szlak i zajmuje około 20 minut. Droga do wodospadu jest niesamowicie malownicza – po drodze płynie bowiem rzeka Socza, która uchodzi za najpiękniejszą w Europie. Jej kolor wygląda jak z photoshopa! A sam wodospad? Jest ukryty w skałach! Coś zachwycającego Wejście jest płatne 4 euro, ale jak my byliśmy budka była „zabita dechami”.

Napoleon’s Bridge

Po drodze warto na chwilkę przystanąć przy moście.

Kanion Tolmin

Na sam koniec zostawiliśmy sobie kolejny kanion. Zupełnie inny niż kanion Vintgar. Na pytanie, który mnie bardziej zachwycił? Chyba Tolmin ze względu na swoją „dzikość”. W ogóle złapała nas burza i straszna ulewa, ale przeczekaliśmy ten czas w skalnym tunelu. Dodatkowo byliśmy tu totalnie sami. Czuliśmy się jak w baśni.

Jeśli chodzi o cenę, to jest taniej niż przy poprzednim. Za dwie osoby zapłaciliśmy 12,80 euro + 6 euro za parking. Przejście go zajmuje godzinę. Na ulotce było napisane, że miejsce nie nadaje się dla małych dzieci i osób z lękiem wysokości (są momenty, gdzie jest naprawdę wysoko, ale oczywiście są barierki i jest bezpiecznie).

Kierując się już do miejsca, w którym mieliśmy nocleg cały czas zachwycaliśmy się rzeką Socza, która nam przez pewien czas towarzyszyła. Nie dziwie się, że to najpiękniejsza rzeka w Europie. Ten dzień był intensywny, ale pomimo wielu atrakcji na miejsce dojechaliśmy o 19:00.

Nocleg

Tym razem zatrzymaliśmy się w takim kompleksie agroturystycznym – klik. Idealne miejsce na taki tranzytowy nocleg.

DZIEŃ 6

Jaskinia Postojna -> Jaskinie Szkocjańskie -> Zamek Predjama -> Piran

Jaskinia Postojna

Jeśli chodzi o jaskinie, to uważam że naprawdę warto je zobaczyć. Fakt są to atrakcje mocno turystyczne i nie należą do najtańszych, ale zdecydowanie TRZEBA zobaczyć je na własne oczy. Koszt wejścia do pierwszej to 37,90 euro od osoby (bilety kupowaliśmy online, na 10:00 rano). Na start dostajemy audio przewodniki (dostępny jest język polski) i ruszamy kolejką przez pierwszą część jaskini. To naprawdę niesamowite uczucie jak wjeżdża się do tunelu, a po chwili wyłaniają się wielkie sale pełne stalagmitów i stalaktytów. Jaskinia jest ogromna i jest uznana za jedną z najpiękniejszych jaskiń w Europie (jest też najdłuższą turystyczną jaskinią). Szacuje się, że ma 3 miliony lat. Jaskinia ma mnóstwo korytarzy, po których przechadzamy się słuchając audio przewodników. Co ciekawe… odbywają się tu koncerty. Szaleństwo, prawda? Nie zapomnijcie zabrać ciepłych rzeczy (!). PS zdjęcia w ogóle nie oddają tego klimatu.

Jaskinie Szkocjańskie

Po wizycie w Postojnej szybko zapakowaliśmy się w samochód i pojechaliśmy pod Jaskinie Szkocjańskie. Tutaj nie dało się kupić biletów online, więc mieliśmy ogromną nadzieję, że uda nam się dostać je na miejscu. Oczywiście dostaliśmy je bez problemu. Jaskinię można zwiedzać tylko z przewodnikiem o określonych godzinach. My byliśmy o 12:00 i musieliśmy poczekać godzinkę na wejście. Koszt biletu to 18 euro od osoby. W środku nie można robić zdjęć, więc pozwólcie, że wrzucę Wam tu zdjęcia z internetu. Ale… te jaskinie powaliły nas na łopatki. To była przepiękna przygoda. Uważam, że to najlepiej wydane 18 euro w moim życiu. Idzie się około 3km i cały tour trwa 2h. Pierwszy korytarz i groty nie robią wrażenia, ale po chwili wychodzimy na ogromną przestrzeń i naszym oczom ukazuje się królestwo krasnoludów – Moria. Takie było moje pierwsze skojarzenie. Polecamy ustawić się jako pierwsi za przewodnikiem – to potęguje wrażenie. To co również potęgowało doznania to huk rzeki, która przepływa przez jaskinię oraz… most zawieszony 45 metrów nad ziemią (to ten na którym Gandalf walczył z Balrokiem haha) ^^ Naprawdę polecamy z całego serducha!

Zamek Predjama

Po jaskiniach przyszedł czas na największy zamek jaskiniowy na świecie. Do środka nie wchodziliśmy, bo był zamknięty, ale to nic. Chcieliśmy zobaczyć ten słynny widok z broszurek, który na żywo robi jeszcze większe wrażenie.

Piran

Dzień zakończyliśmy nad Adriatykiem (Słowenia ma kawałek dostępu do morza). Dotarliśmy do naszej ostatniej słoweńskiej destynacji czyli do miasteczka Piran.

Nocleg

Stwierdziliśmy, że skoro jedziemy do Piranu, to fajnie by było spać w samym centrum starego miasta. Wybór padł na hotel Second Life in Piran (klik), który miał idealną lokalizację, przepyszne śniadania i wspaniałą obsługę. Do starego miasta nie można wjeżdżać samochodem, więc samochód zostawiliśmy na parkingu garażowym „Garage Fornace”, spod którego odchodzi darmowy busik do samego centrum Piranu. Spędziliśmy tutaj dwie noce.

DZIEŃ 7

Piran

Czy warto zostawać w Piranie na dwie noce? To zależy. Generalnie nie, chyba, że masz ochotę powłóczyć się po mieście, wypożyczyć rower, pojechać do parku narodowego lub spędzić czas na plaży. My generalnie planowaliśmy taki totalny chill, więc tego ostatniego dnia włóczyliśmy się po mieście i jedliśmy same pyszności. Koniecznie idźcie na Piazza Tartini – główny plac i port obok.

Zajrzyjcie na dzwonnicę przy katedrze Świętego Jerzego (wejście to 4 euro od osoby) – naprawdę warto!

Są też mury obronne, z których roztacza się piękny widok na stare miasto Piranu. Wejście również około 4 euro od osoby.

I na koniec polecamy przejść się główną promenadą do latarni na końcu miasteczka.

Gdzie warto zjeść w Piranie? Polecamy Wam dwie przepyszne restauracje:

1. Ribic Baja – na pyszną rybę.

2. Fritolin Pri Cantini – to taki „bar” z owocami morza. Przepyszne kalmary i bardzo fajny klimat!

Następnego dnia z samego rana ruszaliśmy już do Chorwacji i tym samym zakończyliśmy naszą podróż po Słowenii.

Jedzenie

Jeśli chodzi o jedzenie, to nie mamy niesamowitych miejsc do polecenia (oprócz tych dwóch restauracji w Piranie), bo nie mieliśmy za dużo czasu na to jedzenie. Śniadania mieliśmy w każdym noclegu (oprócz tego w airbnb – wtedy kupiliśmy sobie w piekarni drożdżówki). A tak to jedliśmy po prostu to, co mieliśmy na drodze (tu jakieś gnocchi, tu sałatkę, pizzę itd). Na pewno możemy Wam polecić restaurację w hotelu Plesnik oraz restaurację Villa Preseren nad jeziorem Bled.

Jeśli chodzi o zakupy spożywcze, to my robiliśmy je w markecie Mercator. Ceny zbliżone do tych w Polsce.

Pamiętaj o….

… tym że Słowenia to również góry. Wybierając się latem zabierzcie ze sobą kilka ciepłych rzeczy i wygodne buty. Oraz coś baaardzo ciepłego do jaskiń!

To było 7 niesamowitych dni. Nie spodziewaliśmy się, że tak mały kraj będzie mieć w sobie tyle różnorodności. Zdradzę Wam, że już planujemy powrót, bo naprawdę zakochaliśmy się w Słowenii na zabój!

Do następnego!

The post Słowenia – praktyczne wskazówki i plan wyjazdu! first appeared on Paula Jagodzińska.

Całą tą islandzką serię chcę zacząć ciekawostkami, które myślę, że wielu z Was również zaskoczą (tak jak zaskoczyły nas). Podczas wyjazdu dowiedzieliśmy się sporo ciekawostek od osób, które mieszkają na Islandii. Nie ukrywam, że ten kraj totalnie mnie fascynuje. Pewnie, że nie wszędzie jest kolorowo i nie ma co idealizować. W każdym państwie są jasne i ciemne strony (nawet na Islandii), ale… niewątpliwie Islandia ze swoją małą społecznością całkiem nieźle sobie radzi w wielu kwestiach. To co, gotowi? Enjoy!

1.Mała społeczność

Ludność całej Islandii to… ponad 360 tysięcy. To mniej niż Poznań. Powierzchnia kraju, to trochę ponad 103 000 km2, zatem na kilometr kwadratowy przypada 3 mieszkańców. Nie ma tu tłoku

2. Zamiast ludzi, są owce!

Na Islandii jest dwa razy więcej owiec niż mieszkańców. Przygotujcie się na widok uroczych owieczek, które zawsze rozczulają moje serducho.

3. Polacy na Islandii

Wiecie, że Polacy są największą grupą imigrantów na wyspie? Jest ich ponad 20 000 tysięcy! Język polski jest np. w kasach samoobsługowych w sklepach i naprawdę na każdym kroku można tu spotkać naszego rodaka. Odwiedzając Islandię nie poczujemy się wcale aż tak daleko od domu

4. Jeśli kupujesz butelkowaną wodę, to znak, że jesteś turystą

Tutaj nikt nie kupuje wody w sklepie. Woda leci z kranu, można pić ją również prosto ze strumyka i jest dostępna całkowicie za darmo. To jedna z najczystszych wód na świecie. Osobiście powiem Wam, że dla mnie też zdecydowanie jest najsmaczniejsza ze wszystkich jakie piłam.

5. Tylko kartą proszę!

Na Islandii wszędzie zapłacimy kartą (w toaletach publicznych, na totalnych pustkowiach, na samoobsługowych stacjach benzynowych pośrodku pól lawowych – wszędzie!). Podobno dziwnie się patrzy na osoby z większą gotówką. Nie ma absolutnie sensu przyjeżdżać tu z pieniędzmi w portfelu.

6. Pociągi? Komunikacja miejska?

Na Islandii nie ma pociągów, zresztą to dosyć logiczne, bo przy takiej pogodzie i surowym klimacie mogłoby być kiepsko z dotarciem na czas. Autobusy są, ale siatka połączeń nie jest rozbudowana. Generalnie najlepsza opcja na zwiedzanie wyspy, to samochód. Jeśli chcemy ruszyć w głąb wyspy, lub wybieramy się tu zimą, to warto wypożyczyć wyższe auto z napędem 4×4. Jeśli natomiast chcemy zwiedzić tylko główne atrakcje latem, to damy radę autem z normalnym napędem i zwieszeniem.

7. Zagrożenia na Islandii

Islandia jest bardzo bezpieczna jeśli chodzi o przestępczość. Nie ma tu też dzikich zwierząt, które nas zaatakują. Niebezpieczeństwem jest głupota turystów, ale też… aktywne wulkany. Aktywność sejsmiczna nie jest tutaj niczym zaskakującym (cały czas mają miejsce mikro trzęsienia ziemi). Mieszkańcy Islandii uczą się jak postępować w przypadku stanu alarmowego i co jakiś czas mają ćwiczenia z tym związane. Na pewno pamiętacie jak w 2010 roku został wstrzymany ruch lotniczy w Europie? To właśnie wtedy nastąpił wybuch wulkanu Eyjafjallajokull, a loty zostały wstrzymane przez popiół wulkaniczny. Mieszkańcy wyspy oprócz sprawdzania alertów pogodowych sprawdzają też aktywność wulkanów.

8. Zjednoczony naród

Wyobraźcie sobie, że nasz premier w październiku/listopadzie wydaje oświadczenie do narodu, albo raczej prośbę żeby wszyscy wywiesili już świąteczne lampki, by oświetlić sobie i umilić ten dziwny rok, jakim był 2020 (i przy okazji rozświetlić krótkie dni). I uwaga… cały kraj to robi. Islandia jest bardzo zjednoczona jako naród. Jasne, wiem, że nie można porównywać naszego prawie 38 milionowego kraju do Islandii, która ma raptem ponad 360 tysięcy mieszkańców,  ale fascynuje mnie ich odpowiedzialność społeczna. Np. na Islandii nie ma zakazów związanych z pandemią, po prostu, gdy minister zdrowia poprosił żeby przestrzegać zasad związanych z pandemią, wszyscy się tego trzymali (i trzymają). Policja nie jeździ i nie sprawdza ludzi na kwarantannie, na której można też spacerować zachowując odpowiednie odległości.

9. Życiowe przedmioty w szkole

W podstawówce oprócz przyrody, matematyki czy islandzkiego dzieci mają także gotowanie, prace stolarskie, szydełkowanie (podobno każdy rdzenny Islandczyk umie sobie zrobić na drutach wełniany sweter). Wiadomo, że Islandia jest wyspą z surowym klimatem, więc tutaj uczy się głównie życia, ale jest to niewątpliwie interesujące podejście. Dzieci w podstawówce mają afirmację i relaksację, wpaja się im, że są ważne, wartościowe, mają prawo zadawać pytania i uwaga… mówi im się, że nauczyciel również może popełniać błędy. Ponadto tutaj dzieci od 8 klasy mogą iść do pracy (ale nie muszą). To jest praca po 2-3h dziennie, kilka razy w tygodniu, ale dzięki temu uczą się, że nic samo się nie zrobi. Dzięki temu potem kończą szkołę i mają już doświadczenie w pracy. To na Islandii całkowicie normalny system (czy sprawdza się u samych Islandczyków? Są głosy za i przeciw, jak wszędzie). Niewątpliwie afirmacje i wpajanie dzieciom, że są ważne, to bardzo rozsądne kroki.

10. Na Islandii hoduje się banany

Ale tylko w szklarniach. Oczywiście ogrzewanych energią geotermalną. Nie są to jakieś gigantyczne ilości, ale jest to ciekawostka, że w tak surowym klimacie hoduje się banany (oprócz tego hoduje się tu również pomidory, ale to akurat na wielką skalę).

11. Święta i… trzynaście islandzkich „Mikołajów”

Na 13 dni przed wigilią, każdego dnia przychodzi inny Troll. Nie ma tu typowego Świętego Mikołaja. Dzieci zostawiają w oknach buty, w których trolle zostawiają codziennie słodycze czy małe upominki, albo ziemniaka (odpowiednik rózgi).

12. Miłość do natury nawet w imionach

Islandczycy przedstawiają się dwoma imionami, a nadając drugie imię często nawiązują do natury. Tym sposobem są imiona, które w dosłownym tłumaczeniu znaczą: „Strumyk”, „Słońce”, „Burza” i wiele więcej. W ogóle Islandczycy bardzo doceniają naturę i niesamowicie ją szanują. Nie ma tutaj też typowych nazwisk jak np. w Polsce. Po imionach nie występuje nazwisko, tylko dodaje się przyrostek (inny dla syna, inny dla córki) do imienia ojca lub matki.

13. Uwaga na mandaty!

Na Islandii lepiej jeździć przepisowo i absolutnie nie wolno zjeżdżać z wytyczonych dróg. Znajomi opowiadali nam o turystach, którzy musieli zapłacić 30 tysięcy złotych za zjechanie w niedozwolonym miejscu i niszczenie natury. Wierzę w to, bo my sami zapłaciliśmy kiedyś mandat na Islandii za przekroczenie prędkości o 20km (limit na drodze to 90km/h). Na totalnym pustkowiu nagle pojawił się radiowóz, a my musieliśmy zapłacić 1200 zł mandatu. Zatem przekonaliśmy się na własnej skórze, że warto jeździć przepisowo.

To by było na tyle. Nie ukrywam, że trochę z zazdrością patrzę na Islandczyków i osoby tam mieszkające. Nie chce idealizować, ale… patrząc na to co się od jakiegoś czasu dzieje w naszym kraju po prostu zazdroszczę też takiej odpowiedzialności i kultury społecznej (tak ogólnie, bo wiadomo, że wszędzie znajdą się różni ludzie). To tylko kilka ciekawostek – jest ich dużo więcej. Może niedługo zrobię kolejną odsłonę

Do następnego!

The post 13 ciekawostek na temat Islandii, o których nie mieliście pojęcia! first appeared on Paula Jagodzińska.

Na początku jednak kilka słów o tym, jak dom wygląda teraz. Architekci musieli pojechać na miejsce, aby go zwymiarować i stworzyć mapki (dom jest stary, więc prawdopodobnie nikt nigdy tego nie robił). Składa się on z dwóch części: dom główny i mały domek, który kiedyś służył za kuchnię. Na ten moment te dwa obiekty razem mają 150m2 – po przeróbkach trochę tych metrów dojdzie. Działka jest nietypowa, bo długa. Zatem cała nasza posesja to taki prostokąt (zobaczycie to później na planach 2D).

Poniżej możecie zobaczyć już zatwierdzony przez nas projekt 2D. W planach jest połączenie domu głównego z tym małym poprzez przeszkloną galerię. Cały środek jest do zmiany. Oczywiście zachowujemy konstrukcję domu – wyburzamy głównie ścianki działowe żeby uzyskać wielką przestrzeń. Ponadto będziemy podnosić dach, na piętrze będzie antresola, mały taras i zejście do ogrodu.

Na powyższym zdjęciu po lewej jest projekt 2D całego już domu. Natomiast po prawej możecie zobaczyć jak planujemy przestrzeń na dole. W dużym domu będą: salon, łazienki, sypialnie z garderobami (nie patrzcie na razie na wyposażenie tych pomieszczeń, bo to jest wszystko w fazie wstępnej). Natomiast w małym domku będzie kuchnia. Co mnie zachwyca? Ogromna wyspa kuchenna z drzewem w środku! Będziemy stawiać na sporo eko rozwiązań, w tym także panele słoneczne czy bio oczyszczalnię przydomową, z której będziemy mogli wykorzystywać wodę np. do podlewania roślin. W przeszklonej części będzie stół jadalniany i biblioteczka na wina. Na poniższym zdjęciu możecie zobaczyć pierwsze piętro z antresolą oraz poddasze, które będzie w pełni użytkowe. Cały domek będzie na 6 osób (ale więcej też się oczywiście zmieści).

Skoro był już projekt 2D, to architekci zabrali się za zewnętrzny projekt 3D. Wczoraj go otrzymaliśmy i totalnie przepadliśmy. Louie Deisgn idealnie zrozumieli naszą wizję. Jesteśmy zachwyceni rozwiązaniami, które nam zaproponowali. Jest nowocześnie, ale wszystko jest utrzymane w charakterystycznym chorwackim stylu. Przy tym projekcie zewnętrznym zostały jakieś kosmetyczne poprawki. Na poniższych zdjęciach nie widać też zielonego tła – w końcu są to wizualizacje. Więc wyobraźcie sobie jak ten kamień będzie się pięknie komponował z zielonymi górami, które są dookoła!

Aktualnie czekamy już tylko na projekt wewnętrzny 3D, którego nie mogę się doczekać. Wtedy, gdy wszystko zaakceptujemy będziemy mogli ruszyć pełną parą z pracami – będę Was informować o postępach, a gdy otrzymamy ostatni projekt również Wam go tu pokażę. To będzie intensywny rok. Czeka nas kilka wizyt w Chorwacji, ale bardzo kochamy to miejsce i jesteśmy gotowi by małymi kroczkami spełniać nasze marzenie!

Do następnego!

The post Projekt naszego domu w Chorwacji! first appeared on Paula Jagodzińska.

1.Jak szukać nieruchomości w Chorwacji?

Tak jak Wam pisałam w poprzednim wpisie – zagraniczne agencje biorą ogromne prowizje. Warto szukać na chorwackich stronach, ale sporo nieruchomości nie jest w ogóle wystawiona. Oczywiście zależy w jakim miejscu chcemy taką nieruchomość nabyć. Jeśli szukamy w mieście typu Dubrownik czy Split będzie nam łatwiej: na miejscu można znaleźć pośredników oraz jest dużo ofert w internecie. My jednak szukaliśmy na Peljesacu, który wyróżnia się mniejszą aglomeracją. Naszym zdaniem najlepsze są dwie opcje: szukanie na miejscu i pytanie okolicznych mieszkańców lub lokalna osoba, która pomoże nam znaleźć takie nieruchomości. My skorzystaliśmy z tej drugiej opcji.

Pomogła nam Silvija i Pero (czyli dwie różne osoby, które poznaliśmy jakiś czas temu w Chorwacji). Napisaliśmy do nich z pytaniem czy nie znają kogoś, kto chciałby sprzedać dom w ich okolicy. Oczywiście Silvija i Pero świetnie mówią po angielsku więc nie było problemu z komunikacją. Dostaliśmy od nich namiary na kilka osób, do których wysłaliśmy wiadomości na WhatsApp i umówiliśmy się na konkretny dzień. Jeśli ktoś nie umiał mówić po angielsku, to w początkowej fazie nie było to problemem. Na początku chcieliśmy zobaczyć po prostu dom i usłyszeć cenę. Gdy byliśmy już zainteresowani, to prosiliśmy Silvije o pomoc w tłumaczeniu.

2. Ceny nieruchomości

No właśnie… ceny! Są bardzo różne. Dużo zależy od wielkości domu, od tego czy jest dodatkowo ziemia, od lokalizacji (nad morzem nieruchomości są okrutnie drogie) itd. Domy, które oglądaliśmy (w tym jeden, na który się zdecydowaliśmy) wahały się w cenach od 50 000 euro do 80 000 euro (jeden dom oglądaliśmy za 40 000 euro, ale tam już było naprawdę sporo pracy). I to są raczej standardowe ceny jeśli chodzi o taki kamienny, stary dom do remontu w głębi lądu. Ceny są naprawdę bardzo atrakcyjne – wiadomo, że trzeba gdzieś drugie tyle włożyć w remont i wyposażenie, ale kupując samą działkę wychodzi na to samo. Na pewno gdy skończymy remont, to podsumuję Wam na blogu wszystkie koszty.

Żeby Wam jeszcze zobrazować trochę ceny, to np. kilka lat temu była działka budowlana na sprzedaż w miejscowości Dingac Borak na Peljesacu (niedaleko morza) za cenę 250 000 euro. Sama działka, bez miejsca na ogród itd.. My za to oglądaliśmy ziemię za 70 000 euro, na której można by postawić dom i tyle. Dlatego nam zależało na starym kamiennym domu ze sporym kawałkiem ziemi – by zrobić tam basen i ogród.

3. Wybraliśmy dom, który chcemy kupić. Co dalej?

Trzeba skontaktować się z prawnikiem. Może to być prawnik z Polski, ale wydaje mi się, że najłatwiej jest pójść do lokalnego prawnika. Silvija od razu poleciła nam kogoś i umówiła nas na spotkanie. Nie powinno być problemu z dogadaniem się, bo prawnik zazwyczaj mówi po angielsku (zwłaszcza jeśli zajmuje się takimi umowami dla obcokrajowców). Dlaczego prawnik jest tak ważny? Otóż musi sprawdzić czy papiery działki, którą chcemy kupić są czyste. Tzn. czy jest jeden właściciel, czy nie ma zadłużeń itd.

W Chorwacji (wiadomo wszędzie tak jest, ale w Chorwacji to naprawdę dosyć spory problem) dużo nieruchomości ma więcej niż jednego właściciela. I nie do końca chodzi o to, że ktoś w rodzinie umarł i dom przeszedł np. na dzieci, które się rozjechały po świecie. Tutaj sytuacja jest bardziej skomplikowana przez wojnę, która miała miejsce nie aż tak dawno. Kolejnym problemem jest to, że spis nieruchomości, wpisywanie do ksiąg wieczystych itd. działa dopiero od kilku lat. Dlatego bardzo ważne jest by razem z prawnikiem sprawdzić dokładnie to, co chcemy kupić. Przykład: podobał nam się jeden dom. Właściciel pokazywał nam dom, stajnie i ziemie mówiąc, że to wszystko jego. Teoretycznie było jego, ale papiery miał tylko na dom (na ziemię i stodołę już nie). Dlaczego? Ponieważ kilka lat temu zamienił się z kimś innym stodołą, kupił od kogoś ziemie, ale nigdy nie doszło do oficjalnego podpisania umowy. Tak to wygląda w wielu przypadkach w Chorwacji. I pewnie, że to idzie wszystko ogarnąć, ale potrzeba lat żeby dopiąć wszystkie formalności. Nam na szczęście udało się znaleźć dom i ziemie, które były przekazywane z pokolenia na pokolenie, i mają tylko jednego właściciela.

No dobrze…. mamy wybrany dom, sprawdziliśmy z prawnikiem, że wszystko się zgadza. Co dalej?

5. Formalności

Może na wstępie zaznaczę, że nie ma żadnych specjalnych wymagań jeśli chodzi o kupno domu w Chorwacji przez obcokrajowca. Na początku po prostu musimy się wybrać do urzędu: Ministarstvo Financija by wyrobić chorwacki NIP. Kupując nieruchomość na Peljesacu musimy wybrać się na Korcule (czyli na wyspę). Wyrobienie tego numeru nie zajęło nam więcej niż 15 minut. W tym oddziale wszyscy mówią po angielsku, więc po prostu przychodzimy, mówimy, że chcemy kupić nieruchomość w Chorwacji, otrzymujemy wniosek, który należy wypełnić (takie podstawy typu imię, nazwisko, adres, numer dowodu itd) i po 15 minutach odbieramy nasz indywidualny numer NIP.

Następnie umawiamy się na spotkanie u prawnika, z osobą która sprzedaje nam dom. Tam dopinamy wszystkie formalności i…. dajemy czas prawnikowi na sporządzenie umowy.

Pewnie pytacie gdzie notariusz? W Chorwacji notariusz, to ostatni element układanki. To takie przypieczętowanie umowy, ale na sam koniec. Gdy otrzymamy od prawnika umowę, to oczywiście należy skorzystać z usług tłumacza przysięgłego (my skontaktowaliśmy się z tłumaczem w Polsce). Następnie umawiamy się na oficjalne podpisanie umowy i jako obcokrajowcy mamy 15 dni na przelew. Gdy sprzedający otrzyma pieniądze, musi wystawić nam takie potwierdzenie zapłaty i wtedy udajemy się do notariusza by przypieczętować umowę.

Na sam koniec musimy udać się do urzędu, by wyliczyli nam podatek od zakupu nieruchomości. My za dodatkową opłatą przekazaliśmy pełnomocnictwo prawnikowi, który zrobi to za nas. Kończąc formalności musimy wtedy zapłacić 3% podatku od nieruchomości i voila. Jesteśmy właścicielami.

Następnie zostają takie kwestie jak przepisanie prądu, skontaktowanie się z wodociągami itd. Ale o tym nie będę Wam na ten moment pisać, bo to wszystko jeszcze przed nami. Na pewno będzie pojawiać się sporo postów z tej kategorii i bedę Was informować o wszystkim na bieżąco.

6. Dodatkowe koszty

Oprócz ceny domu musimy policzyć też koszty prawnika (dam Wam znać ile dokładnie wyjdzie), 3% podatku od nieruchomości, notariusz (ale to są bardzo małe kwoty), tłumacz przysięgły. A co dalej? Będę Was informować. Na ten moment to wszystko jest u nas w fazie początkowej.

Mam jednak nadzieję, że w miarę jasno przedstawiłam Wam proces kupna domu w Chorwacji. Wbrew pozorom to nie jest takie trudne. Sama zastanawiałam się jak to będzie, jak sobie poradzimy, ale tam wszyscy są tak mili i pomocni, że każdy kolejny krok wychodził u nas naturalnie. Jak to mówią… do odważnych świat należy! A jak się okazuje, to zawsze najtrudniejszy jest pierwszy krok, potem już z górki!

Jeśli macie jakieś pytania to piszcie w komentarzach! Mogłam o czymś zapomnieć, więc pytajcie!

Do następnego!

The post Co musisz wiedzieć zanim kupisz dom w Chorwacji? Jakie są ceny nieruchomości? first appeared on Paula Jagodzińska.

Gdy w 2005 roku po raz pierwszy postawiłam nogę na Peljesacu (jeszcze jako mała dziewczynka) powtarzałam, że to moje miejsce na ziemi. Z każdym kolejnym rokiem wiedziałam, że będę mieć tu kiedyś dom. Tak się stało, że zaraziłam Radka miłością do Chorwacji, ale… ostatni raz byliśmy na Peljesacu w 2016 roku. Nie planowaliśmy powrotu w tym roku, w kolejnym pewnie też nie. Gdyby nie pandemia podróżowalibyśmy po świecie, a Chorwacja czekałaby na odpowiedni moment. Tylko że życie miało inne plany. Tym odpowiednim momentem był sierpień. Wyjechaliśmy na 3 tygodnie do Chorwacji i przepadliśmy. Ciężko to wytłumaczyć, ale właśnie wtedy uwierzyliśmy, że dom w tym miejscu jest całkiem realnym marzeniem. Poczuliśmy, że to miejsce jest dla nas. Poznaliśmy mnóstwo osób, które jeszcze bardziej utwierdziły nas w tym przekonaniu. Pojawiła się iskierka nadziei, ale musieliśmy to jeszcze przemyśleć. Wróciliśmy więc pod koniec sierpnia do domu, do Polski i zaczęliśmy się rozglądać.

Ceny nieruchomości na stronach internetowych były kosmiczne. Staraliśmy się szukać na chorwackich stronach, ale to nie to samo. W końcu natchnęło nas, by zwrócić się o pomoc do osób, które poznaliśmy podczas sierpniowego wypadu. Silvija, która wraz z mężem prowadzi winiarnię i restaurację popytała w okolicy i załatwiła nam kontakty do kilku osób, które miały coś na sprzedaż. Tym sposobem postanowiliśmy wrócić do Chorwacji w połowie września. Nie nastawialiśmy się, nie planowaliśmy wracać z domem – ale jednak gdzieś z tyłu głowy była ta mała iskierka nadziei.

Na miejscu umówiliśmy się na oglądanie domów i zaczęliśmy oficjalne poszukiwania. Zależało nam na starym domu do remontu. Chcieliśmy kamienny dom z dużą ilością ziemi dookoła, w dobrej lokalizacji – daleko od miejsc, gdzie w sezonie bywają turyści, ale jednak na tyle blisko by podjechać sobie na ulubioną plażę czy do restauracji. Dlaczego nie szukaliśmy nowych nieruchomości? Bo takie są tu w naprawdę kosmicznych cenach (a my mieliśmy ograniczony budżet) i nie do końca odpowiadają nam stylem. W przypadku starego domu możemy zrobić tak naprawdę wszystko zachowując jego duszę. Poza tym… cała frajda w remoncie i nadaniu mu nowego życia!

Dom, który wybraliśmy był ostatnim, który oglądaliśmy. Nie był to złoty strzał. Mieliśmy do niego dwa podejścia. Dziś wiem, że jest to strzał w dziesiątkę! Wybraliśmy dom w bardzo cichej i spokojnej mieścinie (w której na co dzień mieszkają 4 osoby). Pośrodku winnic i bujnej roślinności. Dom ma powierzchnię około 200m2 – po przeróbkach będzie mieć tych metrów więcej. Do tego sporo ziemi do zagospodarowania (np. na basen i ogród) – całość ma ogromny potencjał!

Co teraz? Na ten moment czekamy jeszcze na dopięcie ostatnich formalności – za około 20 dni do miesiąca musimy wrócić do Chorwacji. O tym co musieliśmy zrobić by kupić dom, w jakiej cenie go kupiliśmy, jak wyglądają procedury itd. opiszę Wam w następnym poście. Jeśli macie jeszcze jakieś pytania, to piszcie w komentarzach – odpowiem na nie w kolejnym wpisie.

Pomijając kwestie formalne, planujemy spotkać się z architektem już na miejscu (dlatego szukamy architekta z Dubrownika) i jeśli wszystko dobrze pójdzie, to wiosną chcielibyśmy rozpocząć pierwsze prace. Na początek konstrukcja domu i odnowa fasady. Czeka nas bardzo dużo pracy, siły i zaangażowania, ale jesteśmy na to gotowi i niesamowicie podekscytowani! Nie pytajcie proszę ile dni w roku będziemy mieszkać w Chorwacji, ile w Polsce, bo tego na ten moment nie wiemy. Zresztą zanim wyremontujemy dom, to trochę czasu minie. Pojawia się też mnóstwo pytań, czy będziemy wynajmować domek – może tak, może nie. Przyznam się Wam szczerze, że na ten moment to wszystko jest dla nas takie nowe, świeże i szalone, że nie mamy konkretnych planów. Chcemy po prostu włożyć całe serducho w to, by stworzyć domek marzeń w Chorwacji

Dziś, jak tak siedzę na kanapie i dodaje ten wpis ciężko mi uwierzyć, że to marzenie staje się realne. To kolejny przykład na to, że warto mieć cel w życiu i dążyć do jego realizacji. Nic nie spada nigdy z nieba i to jest dla nas ogromnie motywujące, że sami zapracowaliśmy na osiągnięcie tego celu. Razem z Radkiem zaczynaliśmy nasze życie można by powiedzieć z pustym kontem, od zera. Nie zawsze było łatwo, o czym piszę Wam w moim Motywatorze (klik), ale wiem jedno: zawsze warto walczyć o swoje marzenia!

Tym pozytywnym akcentem kończę wpis. Zapraszam Was jutro wieczorem na kolejny. Na koniec wrzucam kilka inspiracji, które na pewno pokażemy architektowi!

Do następnego!

The post Co u nas słychać? Kupiliśmy dom w Chorwacji! first appeared on Paula Jagodzińska.